Blogpost 63, 18-JUL 2026, Reijer Staats

De weg naar onthaasten in Andalusië

Johan en ik lunchen bij Costacabria, kijken uit over de Middellandse Zee aan de Costa Tropical. In de wind wapperen de kwastjes aan de parasols. De smaaksensatie van frisse passievrucht bij mijn confit de canard. Gezellige gesprekken met bevriende gasten. Aan de tafel naast ons een stel op leeftijd...

Zij continu bellend op luidsprekerstand, hij luisterend naar zijn radio ook op luidsprekerstand. Niet mijn muzieksmaak. Oh, dat verschrikkelijke ongemak: het gezicht dat rood kleurt, de oksels die klotsen, de kaken die zich vastzetten. Johan rolt met zijn ogen en bestelt een vino tinto.

Later wacht ik op nieuwe gasten bij Casa Larimar. Mijn oog glijdt over de urbanisatie en het groen, langs de weg en de appartementen aan de Paseo. Daarachter de zee en dolfijnen, jagend op een school sardines. Wat een kijkgenot. Een opmerking in het gastenboek blijft nog even hangen. Over de hoorbaarheid van wegverkeer in de verte. Ja, zeiksnor, denk ik, dat staat ook vermeld in de Airbnb-advertentie. 

Ongemak. Oh, klein ongemak.

Misschien begint onthaasten juist hier?

Foto: Rood vintage & zee- en hemelsblauw, onze Dyane geparkeerd in ons straatje op Urbanisatie Fuentes de Almuñécar

Achter de houten schutting in Almuñécar

Zomer, vier jaar terug. Onze aankoop van Casa Larimar was een feit en ook een naastgelegen casa op Urbanisatie Fuentes de Almuñécar verdween van de markt. Rond dat buurhuis van hetzelfde type, Casa F, werd al snel een hoge houten schutting opgetrokken; daarbovenuit zagen Johan en ik tijdens die eerste kluszomer in onze aanwinst dagelijks nieuwe palmbomen, steeds hoger, uittornen. We vroegen ons ook af van wie toch die mysterieuze vintage camper op Frans kenteken was, die steevast voor de deur stond geparkeerd.

Jaren later. Rond een gastwissel, op straat vóór Casa Larimar, word ik aangesproken: “Jij weet niet wie ik ben, maar ík ken jou best al goed.” Wat een opmerkelijke eerste kennismaking.

Voor me staat een jongensachtige man van een generatie vóór de mijne, blondgrijs, een iets rossige huid en een Labrador aan de lijn. Met een enthousiaste nonchalance vervolgt hij zijn praatje: “Reijer, ik ben Ben. Ik volg jou en Johan sinds 2020. Wij moeten jullie Villa Merise hebben bezichtigd vlak voordat jullie het kochten, maar jullie handelden sneller. Mooi hoe je schrijft trouwens, er zitten van die lagen in, die zullen zeker niet door iedereen begrepen worden. Maar ík lees daar dwars doorheen hoor..." Hij valt even stil. "Hoe jij naar de wereld kijkt.”

Je wordt aangesproken. Luistert aandachtig. En met een goed ik zal je niet langer ophouden eindigt het gesprek. Thuis loop ik door mijn mailinglijst, nieuwsgierig naar hoe lang die spraakzame buurman ons al volgt.

Onze gesprekken worden frequenter, er ontstaat mailverkeer telkens als ik een uit de levendige pols geschreven nieuwtjes & varia verhaal (niet mijn woorden) op het blog publiceer, en we kijken zelfs in elkaars supermarktkarretje bij Alcampo. Op straat voor onze casa´s nodigt Ben mij uit om binnen te komen: “Jij bent vast benieuwd hoe het er aan de andere kant van die schutting uitziet.”

Alsof ik de mid-century modernistische set van de fotoserie Palm Springs van fotograaf Erwin Olaf op loop: een grote strakke open ruimte met een dragende metalen buis in het midden. Vintage, overal. Oh, daar houd ik van! Hún bovenverdieping, zeg maar ónze Casa Larimar, staat in verbinding via een metalen buitentrap met de onderliggende terraswoning. Alles in diezelfde stijl. Binnen loopt via glazen schuifpuien naadloos over in de buitenruimtes, met al die hoge palmbomen. Op de achtergrond de heuvel met het casco histórico van Almuñécar en de Middellandse Zee (zie de foto helemaal bovenaan deze post).

Ben stelt mij voor aan zijn partner: kunstenaar en maker van vrijwel alles wat ik zie. Nee, niet Erwin... maar Evert. De boeken overal in huis zijn de wereld van Ben.

Ben en Evert voelen inmiddels vertrouwd. Zo zitten deze vrije geesten met gekreukte spikkeloverhemden binnenstebuiten (ik vraag me af hoe ze die hebben dichtgeknoopt) bij ons aan de keukentafel. Gesprekken over alles en niets, politiek, karakter, het Franse wijndomein waar de heren ooit het leven leidden dat wij nú leiden, en de alledaagse beslommeringen. Standpunten genoeg. Een rode draad ontbreekt. Ben bepaalt.

Wat zou ik graag het boek over deze man lezen. Of schrijven.

Na twee uur is er slechts één slok uit zijn café solo en een kleine hap uit de pastel de nata. Ik kijk naar Bens voortdurend bewegende mond met een kruimel in de hoek, en vraag me af welk zijspoor hij nu in zal slaan.

Foto: De voordeur van Casita Klein Zwitserland. Mijn favoriete deur, bijna terug in haar beste gris perla.

Soms laat een gast een verhaal achter

Met Johan en het stel bevriende gasten zit ik nog aan de lunch bij Costacabria. Ik blader door de kalenders van onze casa's. De eerste boekingen voor de zomer van 2027 zijn binnen. Veel namen herken ik. Ook de vrienden aan tafel reserveren alvast hun twee weken in Villa Merise. Misschien is dát, naast een mooie review, wel de grootste waardering: gasten die terugkomen.

Dan verschijnt er wéér een appje. Vandaag al het vijfde, en ze is nog maar net gearriveerd. Ik kijk naar mijn scherm en voel mijn lijf meteen aanspringen. Johan kijkt niet eens op en bestelt nog een glas vino tinto.

O jee. Nog een hele maand te gaan.

Ik biets een sigaret bij de vriendin en we lopen naar de rookhoek aan de zijkant van het terras. ”Een schreeuw om aandacht,” zegt ze. “Ga er niet in mee.” Toch besluit ik dat wel te doen. "Reijer trekt dit soort types aan,” hoor ik Johan nog zeggen. “Jullie zijn gewoon mensenmensen,” reageert de vriendin.

Ach, klein ongemak.

Zonder auto. Tegen mijn advies in. De gast die hoogzomer Casa Larimar huurt: "This bloody hill..."

De overwinteraar die al na dag één door de twee standaard achtergelaten rollen toiletpapier heen is. Hij vraagt of ik nieuwe kan brengen. Achtentwintig rollen lever ik af. Ze zijn roze, lekker Spaans, geen opzet maar gewoon het aanbod van die dag.

Het stel dat meldt dat er alleen kokend heet water uit de douche komt. Veertig kilometer later draai ik de thermostaatkraan één tikje terug. Bij het uitchecken staan de borden met ingedroogde tomatensaus gewoon in de kast. Half afgelikte lepels nog nat met een wit yoghurtspoor in de besteklade erboven. Ik vrees dat dit Engelse duo ook niet bekend was met de aanwezige vaatwasser en enigszins gehaast de deur achter zich heeft dichtgetrokken.

Ageing hippies met de bus. Ik haal ze op bij het busstation en adviseer eerst even naar de Lidl te gaan, alwaar ik ze vanuit mijn Renault 4, beide op duidelijk een paar maten te grote sandalen aan hun smoezelige voeten, twee uur zie verdwalen. Bij vertrek blijken alle meubels aan de kant geschoven om een dansvloer te creëren. Een kring van waxinelichtjes rond de badkuip en overal asresten van wierookstokjes.

Maar het kan altijd erger.

Bij de vecinos in Salobreña aan tafel op hun dakterras. We hoopten stiekem weer op de Filemon van tv, maar treffen deze jaargang hun andere gasten. En Eva, verdacht lang, in de keuken en Jesper elders op het terras achter de barbecue, laten ons continu met hen alleen. Spanning. Wat is hier gebeurd en willen wij dit überhaupt weten? Zonder bril zie ik sowieso alleen een druk bewegende snavel en twee veel te groot en te dik getatoeëerde zwarte wenkbrauwen tegenover me. En de blik van Johan, die schreeuwt: Beam me up, Scotty.

Na alle appjes die nog na die vijfde volgden. Na al het meebewegen.

Tien uur poetsen.

Een koelkast vol halve kuipjes kwark, een bolstaand pak gazpacho, verlepte sla, de takeaway van gisteren én eergisteren en een aangebroken verpakking kaas, voorzien van groeiende schimmelcirkels. Drie grote zakken afval, terwijl ik nog had laten zien waar de containers stonden.

Geen review. Ik wilde deze gast te vriend houden. Maar ik wilde ook niet liegen. Onderweg bewoog ik steeds een beetje verder mee. Met haar kleurrijke karakter en grappige anekdotes.

Ik dacht dat daar een verhaal zou ontstaan.

Foto: Hier heb ik nog een foto…

Hier heb ik nog een foto…

Ik bleef ernaar staren. Vijftien jaar geleden, rond deze tijd in Sevilla, en toen ook bloedheet!

Guus Meeuwis zat in hetzelfde hotel als wij, het EME Catedral. We liepen elkaar de hele tijd tegen het lijf. Na eerst hard op het baliebelletje te hebben geslagen, liet zijn toenmalige vrouw hem klagen over het doucheputje dat niet goed doorliep.

Hij viel een beetje weg naast zijn Valérie. Zij had een opvallend hoogblond kapsel meen ik, hij was timide, hij werd duidelijk door haar gestuurd. Over het plein op de foto slenterend vroeg ik aan Johan of ze nog steeds achter ons aanliepen. Ik draaide me om en keek hem recht in de ogen.

Hmm, irritant.

Ik weet nog steeds niet zo goed een houding aan te nemen in de buurt van een BN'er.

Per Spoor — Guus Meeuwis & Vagant

"Kedeng kedeng... het staat niet op je kaart, maar ik weet waar jij moet zijn..."

Nou, die Andalusiëtrip in 2011 zou ons nog langs de Costa de la Luz, de Costa del Sol en de Costa Tropical voeren, en voelde als een aaneenschakeling van verborgen parels. Het was een eindeloze gelukkige zomer, ik had enorm veel zin in wat komen zou en had er ook hele hoge verwachtingen van. Het leven komt met ups en downs. Natuurlijk.

Terug naar bovenstaande foto: twee jonge honden, al op zoek naar een forever place to be in Spanje?

Misschien weer eens opnieuw zo'n foto maken. Dan op naar het jaar 2041, en over 15 jaar nostalgisch terugkijken?

Zo probeer ik weer te schrijven: een beetje opruimen, mijmeren, mezelf vervelen, rustig meebewegen... en pas dan komen de woorden.

Neuriënd.

Die laatste rit door sinaasappelboomgaarden

Met een amigo rijd ik door de Lecrínvallei, iets verder door de sinaasappelboomgaarden dan onze gebruikelijke ritjes naar Casita Klein Zwitserland. Mijn borststem die langzaam naar de onderbuik zakt, één hand losjes boven op het stuur, meeneuriën zonder het door te hebben. Elf jaar geleden reden Johan en ik hier precies zo rond en werden verliefd op de vallei.

De amigo deelt die romantische blik en raakt geïnteresseerd in het pittoreske gehucht Chite: de Andalusische architectuur van Donald Gray én de wereld van kunstenares en hippie Gym Halama. Hij verlaat het atelier van Gym in Chite met een kunstwerk onder de arm. We bekijken oude renovatieprojecten van Ofra Landman vol ambachtelijke details: terracotta, azulejos van Fajalauza, houten balken, oosterse tapijten en lampen, en de granaatappel als steeds terugkerend symbool voor het leven.

Chite, door de Engelsen ook Little BBC genoemd: de Londense jetset, tv-personalities en muzieklegendes vonden hier inspiratie. De snelweg en het stuwmeer waren er nog niet eens. Ik zie de vallei opnieuw door de ogen van mijn amigo.

Foto: Vers uit de sinaasappelboomgaarden. Pal voor de deur van Casita Klein Zwitserland.

Toch is er iets veranderd.

Toen ik onlangs in mijn Renault 4 terugreed van de APK-keuring bij de ITV in Órgiva, hoorde ik in iedere bocht de stem van mijn moeder: “Rijd niet meer in die auto, het wordt je dood!”

Even later belde Marja vanuit Restábal.

“Danielle is verongelukt.”

“In een huis, vlak voor een bezichtiging, door een vloer gezakt.”

“Ze gaat overlijden.”

Thuisgekomen, draaide ik de Renault 4 op slot en wist het meteen: geen meter rijd ik nog in deze auto.

Danielle was de makelaar die ons in deze vallei introduceerde. Bijna ieder huis dat we kochten of verkochten, deden we met haar. Ze gaf advies, stelde ons gerust en liet ons vooral veel lachen met haar ontwapenende uitspraken. Over de kliekjes in de vallei: "Ik ben zelf Zwitserland." Over de lelijke afgraving in de zuidflank van de Sierra: "Vind je dat lelijk? Oh, dat vind ik nou helemaal niet." Niets was haar te veel. Ze hielp met het opmeten van een huis, scheurde daarbij uit haar broek en wilde ons aanvankelijk onze eerste Casa Una Más niet eens laten zien. Volgens haar was het niet authentiek genoeg. Maar er zaten juist terracotta, azulejos én houten balken in. “Oh, ken je die niet?” vroeg ze enthousiast, alsof wij de halve vallei al kenden.

“Kijk, Dani-snelle,” zeiden Johan en ik steevast tegen elkaar als we haar weer met een klant door de vallei zagen rondcrossen. En dat gebeurde dagelijks. Soms waren we zelfs even welkom in Danielles kliek in Restábal.

Een volle kerk, een heel dorp uitgelopen, generaties Valley expats. Een indrukwekkende stoet bergopwaarts langs cipressen naar het cementerio. De adem stokt, de kelen geschraapt, de lippen stijf op elkaar terwijl de kist door gemeenteambtenaren in een muur werd gemetseld en afgestuct.

Voor Johan en mij was de Lecrínvallei ook een beetje Danielle.

Toch beweegt alles verder. Ik ben campesino af. Bij ons rijdt Johan inmiddels een bestelauto: een jongere kleine witte Fiat. Zodra alle papierwerk van onze nieuwe cortijo rond is trekken we er de bergen van Las Alpujarras mee in.

Foto: Vaarwel amigo. Het einde van een tijdperk. Bedankt voor alle herinneringen. We komen elkaar vast nog eens tegen in Salobreña.

Ongemak, meebewegen en onthaasten

Ik tref Evert van Ben langs de Paseo. Hij vertelt mijn blogposts te hebben gelezen. We praten over het schrijven. Dat ik steeds probeer op papier te zetten wat ik zie, hoor of meemaak, en óók wat er op dat moment in mijn lijf gebeurt: vastgezette kaken, iets dat aanspringt, die stem die langzaam naar de onderbuik zakt. De woorden komen meestal pas daarna. 

Ik oefen nog even door. Ongemak. Meebewegen (maar niet te veel). Onthaasten. Johan neemt gewoon een glas vino tinto.

Oh, en lieve rookvriendin, jij had natuurlijk gewoon gelijk. En wij vinden het heel erg leuk dat jullie weer terugkomen.

Pluk de dag vanuit de mooie Costa Tropical van Granada.

Reijer & Johan